Аеродромски Сон

2014-10-01

Конфузна

Сите оние тони лисја што изговараат имиња кога чекориш по празните улици,

Она лажно сонце што те грее и те настинува да не можеш да се помрднеш од креветот, како некои насмевки.

Ебаниот 11 Октомври и првата пушка и втората и сите ајвари...

Никогаш не го засакав октомври.

Од денес не пушам ме искина синусот,
Горчината на изневереното ветување дури ја палиш првата цигара утрото,

Не научив да скијам и да се радувам на снегот, а и кога паднал снег во октомври побогу?

Чај би сакал со мед, ама не од оние пластиките, туку ако имате природен.

А девојките се толку слатки во оние џемпери кога шетаат како да се кафекуварки на Ентерпрајс.

А којзнае, може и не го сакам Скопје во есен или е само октомври.

Ја чистев собата денес,
Полно прашина, сметки и по некоја заборавена шнола,
Во белата градинка пар малишани се радуваа на првото ху.
Баш мразам ху!
Се поднасмевнувам и дишам во јакната да не испуштам нити здив.
Октомври е супер за џез, за грицкање нокти у соба, за дожд и да дужиш пари.
Баш никогаш не сум го сакал.

Еден од овие денови ќе рече некој на радио стигна есента во полн ек,
Автобусите крцаат од изгужвани фаци кои не одат никаде, а постојано патуваат,
Можеби стварно не го сакам Скопје и октомври,
А ретко кога го гасам бољерот, цела среќа што измислија термостат, ама сметките се ужасни!
Во октомври!
Никогаш не го засакав!

2014-09-26

Понекогаш

Понекогаш грешиш со големите букви, незнаеш граматика, се вљубуваш во погрешни стихови, потпевнуваш рефрени, крадеш слики од интернет и ги објавуваш без да референцираш.

Понекогаш перфектно добро завршуваш реченици, колата ти пали од прва, ти успева да ја засмееш, твоите дома немаат пржено подварок и ко за чудо не те сопира полиција. Понекогаш платата стигнува на први, и трае целиот месец, понекогаш тепаш на фудбал и не се расправаш со она педерче што стално клоца од позади...

Понекогаш фаќаш спортска, повеќето пати губиш, шљакаш кафе и 300 грама сончоглед затоа што е сабота и работната недела го земала подобриот дел од тебе. Понекад идеш у Грчка, понекад у Врање и се сликаш за на Фејсбук.

Понекогаш не пишуваш, затоа што не ти е до тоа, понекогаш пишуваш токму за тоа... Понекогаш влегуваш во базенот споро, некогаш со бомба од скокалница, некад го ладиш џоинтот, некад коа имаш поише си праиш бонг...

Некогаш вискито во 6 саат и не е толку битно дали е 12 или 15 годишно, ами човекот спроти тебе. Некогаш е добар пријател, понекогаш преубава девојка, некогаш штрб бездомник на автобуска во Плевен.

Понекогаш се гушиш и мислиш дека е крајот и повторно се будиш и го проколнуваш утрото, понекогаш го сакаш денот кога на татко ти му текнало да ја части мајка ти пијачка...Понекогаш ја гледаш во задник колешката, некогаш во деколте, некад јадеш мекици, некад викаш со поише мајонез у Седмица, некад со марула.

И секогаш, ама баш секогаш се менуваш...

Ти си ми...

Ти си ми кога ти студи и ќе стапнеш на ладна плочка...

Два у кец си ми...

Ти си ми 300 за шипка, 55 за родео, 5 за ризла и 40 денара сончоглед,

Ти си ми Аеродром,

Ти си ми пичкин дим, ролетна заборавена у лето, кога те буди прво сонце!

Киднат аутобус пред нос, мамата у пичка!

Ти си ми каснење на извештај, грешка у пресметка со точен резултат.

Едно од оние талкања дома кога шуткаш камче.

Моторно кочење и мала гас, точно колку да не угаснам!

Ти си ми коа ти касни дилерот за Нова Година, кога фалшира пејачка у кафана и ја плескаш по цицки, ти си ми зајдисонце на плажа, целиот хоризонт и по некоја свеќа...

Ти си ми кога сум пун со шлајм пизда ти матерна!

Ти си ми најлесно промашен пенал, чисто за да изгубам.

Ти си ми исток и запад, шлаканица и по некоја Везилка,

Јебеш коа ти е роденден скроз си Февруар, а јас глупо куче!

Фамилијарен ручек си ми...

2014-06-20

Ви текнува?

Иџи коа не поукаше на фб и колку беше забавно едно недела дена? :)

Епа луѓе напраиле апликација за тоа, се вика Yo

Во основа апликацијата не прави ништо освен што праќаш некому ЈО... И е интересно едно 15 минути Јо, Јо, Јо дури си праќате со другарите. Во основа добра е за оние луѓе неќу да зборам на телефон али ве сакам бе луѓе и ве мислам!

И сеа си викате зашто чоеков пишува за ваква банална апликација? Епа ко за почеток да ме аднете на NECOVSKI како второ затоа што е интересно како бизнис концепт од аспект на праќање масовно на порака до твоите потрошувачи.

Имено замисли ти си дуќан во Скопје имаш нова машка гардероба ја сликаш, ја ставаш на сајт, на фб, пишуваш на твитер, ама за тоа треба да ги известиш корисниците? И тоа машките!

Епа доколку имаш Јо и си изградил база на корисници ќе може да пратиш масовен Јо провери што гардероба имаме за тебе. Секако ќе мора да е релевантно за да не те испоблокираат корисниците, за што апликацијата овозможува опција.

Нема врска сигурно ќе ни скурчи многу брзо али ај симнете ја and let's yo

2014-06-16

Ќе се напушам за Свети Јован

Текстот е римејк на веќе култниот Те напуштам за Свети Јован

Жените на големо разменуваа рецепти тие денови, а студентските станови мирисаа на струмички сканк. Овде и онде, по некој залутан беќар им даваше шат на уличните светилки. Ги криев своите џоинти тогаш, под дебелиот зимски капут, запечатувајќи ја крагната со чворот од шалот кој се уште мирисаше на хотбоксот од пред некој ден или барем така ми се чинеше.

Горделиво наздравував со бившите љубови и се трудев ниту во најтемните ќошиња на зачадените локали да не му признаам на џоинтот дека проклето ми фалиш. Еј, не лути ми се, таква трева знае да направи плачковци и од најсилните меѓу нас. А јас не сум ни лудиот поет од што се напушив. Отсекогаш си го знаела тоа. Чајот од јаболко и цимет нема вкус без ресата од фасот помеѓу прстите.

Нарачувам некад и планински со многу рум, да ми ги зацрвени образите и да ти напише порака наместо мене. Им лупам портокали на циганчињата и ги галам кучињата скитници. Пишувам двочинки со среќен крај, а третиот чин секогаш го дочекувам надуван.

Уште една зима кротко врви без нас. Ги пееме истите песни на куќните слави и внимаваме да се надуваме и за Свети Никола. Чичко Петре се уште прави најбољи ебан џоинт за Бадник. До Свети Јован сум веќе уморен и прилегнувам во стариот кревет на баба ми. Те одложувам под перницата до следната зима.

2014-06-13

Еј како бевме млади!

Со првото сонце бевме млади, со жмурка на топка дури му бегавме на сонот,
еј како бевме млади, со сите долги магарици и по некој срамежлив поглед.

Алек уште кога ја виде првиот пат рече: Панкерот!

А таа со косата небаре тенџерето дури ја стрижел татко и’ се заљубило и од срам и ја оставило плукната Џои Рамон.

Еј како бевме млади, одевме на англиски!

Панкерот ќе викнеа цело маало и сите ќе се стрчаа да ја видат, а многу бевме.
Јас пак ќе фатев накај војската уџум накај мозокот, знаеш она големото дрво со некои чудни плодови што на некој начин ептен потсетуваа на нашите мозоци. Зелени и не толку големи!

И ќе седнев помнам и ќе си речев: Па вака ли се бркаат женски што мозок ќе беше!!!

Панкерот има дете. Понекогаш ми вика здраво понекогаш не. Се уште го тргам погледот кога ќе ја сретнам и го колнам мозокот што не е тука близу да побегнам кога ќе ја видам.

Не одам на англиски, а и одамна не сум ги слушал Рамонс. Се среќаваме на леб, на пазарче, на тенис кога игра мажот и’ знам испотен да излезам од некој тоифор избушавен во тоа косата.

А кој би знаел, можеби навистина некои луѓе остануваат засекогаш млади. А можеби има луѓе што те прават така да се чувстуваш засекогаш.

И кога ќе ги најдеш... Кажи им, не биди дете!

Еј како бевме млади!!!